شمارهٔ ۱۹۸ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
گر بصبوحی کنی عزم تماشای گل
بر قدمت سر نهد شاهد رعنای گل
عکس سر زلف تو شاید اگر لاله وار
نیل صبوحی کشد بر رخ زیبای گل
وصف رخت پیش گل بلبل سرمست گفت
سرخ بر آمد ز شرم روی دلارای گل
عشق تو و غیر تو چون گل و خار آیدم
خار که باشد که او بر دمد از جای گل
پیش رخت گل بسی سجده و تعظیم کرد
هست اثر آن سجود پاکی سیمای گل
گر بچمن بگذری بهر نثارت فلک
پر کند از زر ساو جمله طبقهای گل
سرکشد از خرمی رایت عیشم بماه
طوق من ار باشد از دست تو پروای گل
ابن یمین همچو گل همنفس خار باد
بیتو اگر باشدش میل تماشای گل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و زیبایی‌های گل اشاره می‌کند و عشق را به گل و خاری تشبیه می‌کند. او می‌گوید که وقتی به تماشای گل می‌رویم، شاهد زیبایی‌های آن خواهیم بود و گل در مقابل زیبایی معشوق خود سر فرود می‌آورد. شاعر همچنین به نقش عشق در زندگی و تأثیر آن بر زیبایی‌ها اشاره دارد و ابراز می‌کند که عشقش به معشوقش بسیار عمیق است، درست مانند گل که در کنار خار قرار دارد. در نهایت، او به خوشی و لذت حاصل از زیبایی معشوق اشاره می‌کند و بر این باور است که این زیبایی‌ها ارزش توجه و احترام دارند.