شمارهٔ ۲۲۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ایدل ره عاشقی طلب کن
اندیشه یار نوش لب کن
با خار نخست آشنا شو
پس قصد ربودن رطب کن
امشب که وصال اوست تا روز
می نوش و بکام دل طرب کن
از طره او بگیر شاخی
پیوند دراز نای شب کن
جان در تب عشق او فتادست
عیسی نفسا دوای تب کن
گر ابن یمین گناهکارست
مگذار بکس توأش ادب کن
کاندر ره عاشقی نیابی
زین گرم روی تو خود طلب کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیتها درباره عشق و طلب وصال معشوق هستند. شاعر به عاشق توصیه میکند که عشق را بجوید و با لذت و نشاط زندگی کند. او تأکید دارد که برای به دست آوردن معشوق باید با مشکلات روبرو شد و از زیباییهای عشق بهرهبرداری کرد. همچنین، به تجربه کردن عشق و احساسات عمیق اشاره میکند و از عاشق میخواهد که با شجاعت و امید، احساسات خود را تجربه کند. به طور کلی، این شعر بیانگر شور و اشتیاق عاشقانه و لذتهای ناشی از آن است.