نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲۸ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

ایصنم گلعذار ای بت سیمین ذقن

ای شه خوبان چین ای مه هر انجمن

غمزه تو جان شکار طره تو دل شکن

فتنه ملکی و دین آفت جانی و تن

حسن تو رشک بهار قد تو سرو چمن

خال خوشت عنبرین زلف تو مشکین رسن

لعل تو گوهر نثار لفظ تو در عدن

زلف تو پر تاب و چین جزع تو پر مکر و فن

موی تو رشک تتار روی تو ماه ختن

در لب تو جان دفین بر تو جهان مفتتن

گل ز رخت شرمسار از تو خجل نسترن

تیره ز تو یاسمین خیره ز تو یاسمن

روی تو چون لاله زار قد تو چون نارون

دل ز فراقت حزین جان ز غمت ممتحن

کوی تو دارالقرار دل ز تو بیت الحزن

عاشقت ابن یمین ای تو و ثن من شمن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف زیبایی‌های محبوب خود می‌پردازد و او را به عنوان بت سیمین و شه خوبان معرفی می‌کند. شاعر از جذابیت‌های ظاهری محبوب، مانند غمزه‌ها و قدش، و از تأثیر عمیق او بر دل و جان خود سخن می‌گوید. او همچنین زیبایی محبوب را به گل و گیاهان تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که حتی طبیعت نیز از زیبایی او شرمنده است. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که عشق او به محبوبش بسیار عمیق و دردناک است و او را به عنوان آرامش و قرارگاه دل خود می‌داند.