شمارهٔ ۲۳ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای ترک بده باده گلفام که عیدست
وز دست مده جام غم انجام که عیدست
از رنج مه روزه چو جستی بسلامت
بزم طرب آرای بهنگام که عیدست
اعلام طرب عاقل اگر می نفرازد
او را ز سر علم کن اعلام که عیدست
می رونق ایام نشاط و طرب آمد
دریاب کنون رونق ایام که عید است
از تلخی می شاید اگر ترک شکر لب
شین ین کندم بار دگر کام که عیدست
ابروی تو چون ماه نوام دوش گه شام
فرمود که می نوش هم از بام که عیدست
ای ابن یمین چند نشینی بدر زهد
برخیز سوی میکده بخرام که عیدست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دعوت به شادمانی و جشن در روز عید است. شاعر از معشوق می‌خواهد که باده‌ای خوش‌رنگ و طرب‌آور بیاورد، زیرا زمان عید است و نباید به غم و اندوه فکر کرد. پس از روزه و رنج، اکنون وقت شادی و مهمانی است. شاعر به می‌نوشی و لذت از زندگی تاکید می‌کند و بر لزوم کنار گذاشتن زهد و جدیت در این روزهای خوش تأکید دارد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که در کنار او شاد باشد و به‌جای تکیه بر زهد، به میکده بروند و از زندگی لذت ببرند.