شمارهٔ ۲۳۲ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف زیبایی‌ها و لطافت‌های معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و استعاره‌هایی دلنشین، معشوق را با ویژگی‌های خاص توصیف می‌کند. او بر بیاض‌هایی که به مانند سواد خطی بر آنها نوشته شده، برگی که طراز سنبل را به نمایش می‌گذارد، و همچنین بر زیبایی ابروهایی چون طغرا، تأکید می‌کند. شاعر به مخاطب یادآوری می‌کند که اگر نمی‌تواند زیبایی‌ها را ببیند، باید چشم دلش را بگشاید تا مظهر لطف الهی را ببیند. او همچنین از محبوب می‌خواهد که از تلخی‌های زندگی نرنجد و زیبایی‌هایش را ببیند، و نسبت به عشق و دوستی دعوت می‌کند. در نهایت، شاعر با بیان عشق و علاقه خود به معشوق به زیبایی لبان او و تاثیر آن بر دلش اشاره می‌کند. این شعر ترکیبی از عشق، زیبایی و حسرت است.