نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۴۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

ندانم صبغه الله است یا گلگون شرابست این

چنین رنگین نباشد می مگر لعل مذابست این

ز ابریق ار سوی ساغر روان گردد می روشن

ز بهر دفع دیو غم تو پنداری شهابست این

حباب از روی جام می چو بدرخشد خرد گوید

که بر خورشید رخشنده سهیل تیز تابست این

خوشا در نصفی سیمین می روشن چو آب زر

تو پنداری هلالست آن و در وی آفتابست این

چو روی ساقی مهوش ز تاب می عرق گیرد

زرنگ و بوی پنداری مگر بر گل گلابست این

ز ساقی خواستم آبی شرابی داد گلگونم

بلطفش گفتم ایدلبر شرابست این نه آبست این

بگفت ابن یمین بستان که آبست این ولی در وی

فتاد از روی من عکسی تو پنداری شرابست این

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت می‌پردازد و در مورد رنگ و بوی شراب و تأثیرات آن بر احساسات انسان صحبت می‌کند. او می‌گوید که این رنگین‌بودن و جذابیت ممکن است تنها ناشی از شراب باشد یا اینکه به خاطر الهام الهی است. شاعر در توصیف حباب روی جام می، آن را چنان زیبا وصف می‌کند که گویی به خورشید و ستاره‌ها شباهت دارد. او با اشاره به ساقی و می، به تلطیف و زیبایی بیشتری می‌افزاید، و در نهایت می‌گوید که در نگاهش، شاید آب ساده به نظر برسد، اما در واقع نشانه‌ای از عشق و جذابیت است. در اینجا، شاعر به شهود و احساسات عمیق خود از شراب و زیبایی‌های آن می‌پردازد.