شمارهٔ ۲۴۶ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و ارادت عمیق خود به محبوبش سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که حاضر است دنیا و دین را فدای او کند. او به محبت و لطف محبوبش اشاره می‌کند و می‌فرماید که از غم‌و‌اندوه عشقی که دارد رنج می‌برد. دل او به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و از این بابت به حوادث تلخ زندگی توجهی ندارد. او یادآور می‌شود که عشقش او را به شدت دچار پریشانی کرده و نمی‌تواند به راحتی از آن رهایی یابد. در نهایت به قدرت عشق و پایداری خود در برابر دشمنان اشاره می‌کند و می‌گوید برای او هیچ طعنه‌ای و هیچ انتقادی اهمیت ندارد.