شمارهٔ ۲۴۷ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
یا رب رخ دلدارست یا ماه تمامست این
طوطی شکر افشان شد یا ذوق کلامست این
خالش نگر و زلفش از بهر شکار دل
از مشک سیه دانه و ز غالیه دامست این
در دایره خطش سطح مه تابان بین
از صبح دوم نوری در ظلمت شامست این
گر راست همی پرسی کو چون قد او سروی
بر جای نماندست این طاوس خرامست این
دل مست غم عشقش از بزم الست آمد
دیگر مدهیدش می زیرا که خرابست این
در عشق تو مشتاقان پختند بسی سودا
اما نکند سودی چون نزد تو خامست این
سر ابن یمین بر تن بهر قدمت دارد
از گردن این مفلس بردار که وامست این
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر توصیفی زیبا و عاشقانه از زیبایی معشوق و دردهای عشق است. شاعر در ابتدای شعر به زیبایی ظاهری و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و او را به ماه و طوطی شکر افشان تشبیه می‌کند. سپس به ویژگی‌های چهره و موی معشوق اشاره دارد که دل‌ها را صید می‌کند. شاعر از روشنایی چهره معشوق در مقابل تاریکی شب و قیاس قامت او با سرو سخن می‌گوید. همچنین به غم عشق و نشئگی ناشی از آن اشاره می‌کند و از بی‌فایده بودن تلاش‌های عاشقان در عشق معشوق صحبت می‌کند. در انتها، شاعر به سرفرازی خود و بر لزوم توجه به او به عنوان یک مفلس اشاره می‌کند که در انتظار عشق و محبت معشوق است.