نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۵۱ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

ای مرا از لب تو شهد و شکر نو بر نو

وز رخ و عکس رخت شمس و قمر نو بر نو

بر هم افتاد ز باد سحری طره تو

بر مثال شکن آب شمر نو بر نو

میروی و دل عشاق جهان در پی تو

بر هم افتاده همه راهگذر نو بر نو

تا مرا خار غمت در جگر خسته نشست

هست مانند گلم خون جگر نو بر نو

مکن ایحور که آئینه حسنست رخت

ناگهش زنگ فتد ز آه سحر نو بر نو

نشنید ابن یمین آنکه کسی جز تو کند

در همه دور قمر زیر و زبر نو بر نو

در بر ماه ختن مشک ختاچین بر چین

بر سر سرو چمن سنبل تر نو بر نو

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است. شاعر از شیرینی لب معشوق و نور صورت او سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که دل عاشقان همیشه به دنبال اوست. او همچنین به دردی که ناشی از عشق است اشاره کرده و می‌گوید که غم معشوق مانند خار در دل او نشسته و او را می‌آزارد. شاعر از زیبایی معشوق به عنوان آینه‌ای از حسن یاد می‌کند که نباید محو شود. در نهایت، شاعر با ستایش زیبایی‌های طبیعی، به مقایسه جمال معشوق با عناصر زیبای طبیعت می‌پردازد.