شمارهٔ ۳۰۱ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ماهی تابان (به عنوان نماد معشوق) خطاب کرده و از او می‌خواهد که چرا به نزد مشتاقان نمی‌آید. شاعر خود را بیگانه از خویش می‌داند و از معشوق می‌پرسد که چرا راه آشنایی را بسته است. او به زیبایی لب‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که از این لب‌ها فقط شیرینی صحبت می‌شنود. شاعر همچنین به زهر دوستی و زندگی می‌گوید که با وجود تلخی‌ها، معشوق جان‌افزاست. او معشوق را فرمانروای قلب خود می‌داند و عاشقان را به دور از پارسایی می‌بیند؛ زیرا عشق به معشوق به‌دور از قاعده و ملاحظات اخلاقی است. در پایان، شاعر از جدایی از معشوق سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که در صورت ضرورت، باید از عشق دور شود.