شمارهٔ ۳۰۸ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعری درباره زیبایی و جذابیت محبوبی به نام حسن است. شاعر از او می‌خواهد که در زمانی صبحگاهی با لبخندی دلنشین خود را نشان دهد و زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد. او با اشاره به اهمیت گفتگو و لبخند می‌خواهد که محبوبش لبش را باز کند و در این گفتگو نشانی از زیبایی‌اش را نشان دهد. شاعر به زیبایی و لطافت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند با او رقابت کند. او همچنین به عشق و احساساتش اشاره دارد و از محبوبش می‌خواهد که سرکش و ناسازگار نباشد. در نهایت، شاعر نگران نگاه‌های دیگران و چشم‌چرانی‌هاست و خواسته‌اش از محبوب این است که در کنار جویبار با ناز و زیبایی‌اش بنشیند.