نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹۲ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

از روی تو ایمهوش گر پرده بر اندازند

خلقی بهوای دل درپات سر اندازند

تا دامن پاکت را گردی نرسد زیبد

گر پرده دلها را بر رهگذر اندازند

آنها که به پیش دل از عقل سپر سازند

چون حمله برد عشقت جمله سپر اندازند

ترکان کمان ابرو از تیر نظر هر دم

در صید گه جانها صید دگر اندازند

جانرا نرسد چیزی جز آنکه سپر باشد

جائیکه پریرویان تیر نظر اندازند

گر سلسله مشکین از ماه بر اندازی

جانها بهوای تو عشاق براندازند

در حجره دل عشقت چون صدر نشین گردد

رخت خرد ار خواهد ورنی بدر اندازند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی از عشق و جذبه‌اش سخن می‌گوید. شاعر اشاره می‌کند که اگر پرده از روی محبوب برداشته شود، مردم به پای او خواهند انداخت و دل‌های خود را فدای او خواهند کرد. او تأکید می‌کند که هیچ چیز بر دامن پاک محبوب نمی‌نشیند، مگر این که دل‌های مردم با عشقش آغشته شود. عشق به قدری قوی است که حتی عقل را به عقب می‌راند و افرادی که با عشق مواجه می‌شوند، نمی‌توانند از تیر نگاه محبوب در امان باشند. در نهایت، شاعر به تأثیر عمیق عشق بر دل‌ها اشاره می‌کند، به طوری که عشاق بی‌صبرانه به سمت محبوب می‌آیند و زندگی‌شان را با عشق او معنا می‌کنند.