شمارهٔ ۹۱ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای لعل درفشان تو کرده بیان روح
نام تو داده خلق جهانرا نشان روح
از بسکه روحم از شکرت یافت تربیت
جز شکر شکرت نسراید زبان روح
جسم ترا بعالم خاکی چه نسبت است
روحست جان عالم و جسم تو جان روح
از من مکن کناره که عمریست تا بمهر
میپرورم وفای تو را در میان روح
روح مجسم است وجود تو ز آنسبب
باشد نهان ز دیده خلقان بسان روح
گویند روح را نبود در جهان مکان
یاقوت آبدار تو اینک مکان روح
گشتی ز جور عشق تو ابن یمین هلاک
میگون لب تو گر نشدی در ضمان روح
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و اهمیت وجود معشوق است. شاعر توصیف می‌کند که چطور وجود معشوق نمایانگر روح جهانی و زندگی است. او از عشق و شکرگزار بودن به خاطر وجود معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که معشوق فراتر از جسم خاکی است و روح او را در بر دارد. عشق به معشوق باعث قربانی شدن و هلاکت شاعر شده است، اما این عشق برای او ارزشمند و شیرین است. در نهایت، شاعر به اتصال عمیق خود با معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید که او نمی‌تواند از عشق به او کناره‌گیری کند.