شمارهٔ ١١٩ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
رزق مقسوم و وقت معلومست
ساعتی بیش و لحظه ئی پس نیست
هر یکی را مقررست که چیست
چه توان کرد اگر ترا بس نیست
وانکه جفت مراد خود باشد
زیر طاق سپهر اطلس نیست
گر قناعت کنی بخانه تنگ
کمتر از طارم مقرنس نیست
لذتی کز شراب خرسندیست
در شفا خانه مسدس نیست
بقدم کوش تا بکام رسی
مرد وامانده کاروان رس نیست
هم ز خود جوی هر چه میجوئی
که بغیر از تو در جهان کس نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مضمون تقدیر و قضا و قدر می‌پردازد و بیان می‌کند که روزی و زمان هر فرد از پیش تعیین شده است. هیچ‌کس نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند و هر کسی باید بپذیرد که آنچه برایش مقدر شده در همان زمان و مکان خاص به او خواهد رسید. همچنین به اهمیت قناعت در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که با قناعت می‌توان از کمترین‌ها نیز لذت برد. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که هر شخص باید به دنبال خواسته‌های خود باشد چرا که در این جهان، تنها او می‌تواند به نیازهایش پاسخ دهد.