شمارهٔ ١۶۵ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به بلبل طبع شیرین نفسی اشاره دارد که آوازش عقل را مدهوش می‌کند. اما وقتی زمان نوا و سرزندگی به پایان می‌رسد، بلبل زبانش را می‌بندد و خاموش می‌شود. او در خزان زندگی خود، به یاد بهار جوانی‌اش نمی‌افتد و دیگر نمی‌تواند زیبایی‌های زندگی را ببیند. در نهایت، او از بیان احساساتش بازمی‌ماند و سکوت می‌کند.