شمارهٔ ١٨٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که در صبح از بگه خیزی
در دل از مهر حق چراع افروخت
هر چه خاشاک راه او میشد
بر سر آتش فناش بسوخت
آدمی زاد را طریق معاش
باید از آدم صفی آموخت
آدم از ما بدانش افزون بود
او بهشتی بحبه ئی بفروخت
نقد را داد ز ابلهی بعضی
نسیه را کیسه طمع بر دوخت
نزد عاقل سزای بند بود
هر که مال از برای غیر اندوخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره استفاده از دانش و آموزه‌های انسانی برای زندگی بهتر است. شاعر می‌گوید که کسی که با عشق و محبت به حق شروع کند، بر مشکلات زندگی غلبه خواهد کرد. او به یادگیری از آدم صفی (آدم نخستین) اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان باید از تجربیات او بهره ببرد. همچنین به نقد و نسیه اشاره کرده و می‌گوید که برخی افراد در پی مال‌اندوزی برای دیگران هستند، در حالی که عاقل و آگاه بایستی به ارزش واقعی اموال پی ببرد و برای خود زندگی کند. در کل، شعر اهمیت دانایی و استفاده صحیح از آن را در زندگی نمایان می‌کند.