شمارهٔ ١٨٣ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر که را در جهان همی بینی
گر گدائی و گر شهناهیست
طالب لقمه ایست و ز پی آن
در تک چاه یا سر چاهیست
مقصد خلق جمله یکچیز است
لیک هر یک فتاده در راهیست
اهل عالم بنان چو محتاج اند
پس بنزدیک هر که آگاهیست
شاهرا بر گدا چه ناز رسد
چون گدا شاه نیز نان خواهیست
اختلافی که هست در نام است
ور نه سی روز بیگمان ماهیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این نکته اشاره دارد که تمامی انسان‌ها در جهان در پی تأمین نیازهای خود هستند، خواه گدا باشند یا شاه. هر فرد به نوعی در جستجوی لقمه‌ای است و در این مسیر ممکن است به چاه‌ها و مشکلاتی برخورد کند. همه انسان‌ها در نهایت به یک هدف مشترک می‌رسند و تفاوت‌ها تنها در ظاهر و نام‌هاست. در نهایت، همه محتاج و نیازمند هم هستند و اصولاً هیچ کس از این قاعده مستثنی نیست.