شمارهٔ ٢٠٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
الهی مرا چون سرای سپنج
سرانجام باید بغیری سپرد
ازین منزلم اندک اندک مبر
که خوش مرد آنکو بیکبار مرد
نخواهم حیاتی که مر شخص را
گر انسان بود زنده نتوان شمرد
سعادت رفیق کسی کرد حق
که او را ز گیتی بیکبار برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به موضوع گذرای زندگی و ناچیز بودن آن اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که زندگی به مانند یک سرای فانی است که نهایتاً باید به دیگری سپرده شود. شاعر از اندک اندک رفتن از این دنیا می‌هراسد و به این نتیجه می‌رسد که زندگی حقیقی در حالت زنده بودن انسان معنا ندارد. او به این نکته می‌زند که سعادت حقیقی در این است که کسی از دنیا یک بار برداشته شود، اشاره به مرگ و انتقال به دنیای دیگر.