شمارهٔ ٢١٧ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
امیر و خواجه منعم کسی تواند بود
که پای همت بر فرق فرقدان دارد
ز راه لطف و کرم بر سر وضیع و شریف
دو دست خویش همه ساله زرفشان دارد
نه آنکه از زر و یاقوت او کله سازد
نه آنکه او کمر لعل بر میان دارد
کسی که نیست در او لطف و مردمی و کرم
مرا از آن چه که صد گنج شایگان دارد
کس آن بود که بنزدیک اهل علم و خرد
که جود بیحد و الطاف بیکران دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره ویژگی‌های انسانی و اخلاقی شخصیتی به نام امیر و خواجه منعم است که به اوصاف نیکو و کرامت اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید کسی که همت بلندی دارد و همواره به دیگران و افراد نیازمند کمک می‌کند، می‌تواند به حقیقت بزرگ‌ترین شخص باشد. این فرد نه بر اساس ثروت و زیبایی ظاهری، بلکه به واسطهٔ بزرگ‌منشی، لطف و کرم خود شناخته می‌شود. در نهایت، او را نزد اهل علم و خرد به عنوان شخصی با جود و محبت بیحد و مرز می‌شناسند.