شمارهٔ ٢٢٩ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
اقبال را بقا نبود دل بر او مبند
عمری که در غرور گذاری هبا بود
ور نیست باورت ز من اینک تو خود ببین
اقبال را چو قلب کنی لابقا بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به مخاطب می‌گوید که نباید دل خود را به اقبال و خوشبختی محدود کند، زیرا زندگی‌اش در غرور و فریب می‌گذرد. اگر به او اعتماد نداری، خودت اکنون واقعیت را ببین. اقبال و خوشبختی زمانی ارزش دارد که قلبت را از آن پر کنی.