نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٢۵٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

پایم چو بسته نیست بجائی روم کزو

هر دم نسیم باد بهاری بمن رسد

ساکن چرا شوم بمقامی و خطه ئی

کز اهل وی مذلت و خواری بمن رسد

در بیشه ئی شکار کنم کز فوایدش

هر دم هزار صید شکاری بمن رسد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که اگر پایش بسته نباشد، به مکان‌های دلخواه خود خواهد رفت. او از نسیم بهاری که به او می‌رسد، لذت می‌برد و نمی‌خواهد در جایی ساکن بماند که باعث خوار و ذلیل شدنش شود. او به بیشه‌ای اشاره دارد که در آن به شکار می‌پردازد و از فواید آن بهره‌مند می‌شود و هر لحظه امکان شکارهای زیادی برایش وجود دارد. شاعر به دنبال زندگی آزاد و پرثمر است.