شمارهٔ ٢۶٠ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی به عادت انسان‌ها در نقل و انتقال داستان‌ها و یادآوری گذشته اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر قوم و ملتی برای خود داستان‌هایی قدیمی دارند و کرم (فردی یا گروهی) به لاف و گزاف‌گویی‌های مربوط به آن دوران می‌پردازد. اما برای آن‌هایی که پس از ما می‌آیند، باید اندوهگین بود زیرا آنها به حکایت‌های گذشته ما نخواهند پرداخت و داستان ما نیز فراموش می‌شود. در واقع، این شعر به تأمل درباره‌ی میراث فرهنگی و تأثیر زمان بر یادآوری‌های انسان‌ها می‌پردازد.