شمارهٔ ٢٧٢ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش خدایی می‌پردازد که بر زندگی مردم حاکم است و به او خصوصیات خاصی نسبت می‌دهد. او به نعمت‌های خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر فیض او نباشد، حتی آب هم به تشنگان چیزی جز سراب نخواهد داد. شاعر همچنین ابراز می‌کند که با نبود ساقی الهی، نمی‌توانند از شراب معرفت بهره‌مند شوند. او از کرم و رحمت خداوند یاد می‌کند و می‌گوید که هر دم که نفس کشیده می‌شود، از باران رحمت اوست. در پایان، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که خداوند با کلام خود از دل‌ها مایه می‌گیرد و به دنبال ثواب، دل‌ها را تسلی می‌بخشد.