شمارهٔ ٢٩٧ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زندگی آزادگان و بزرگان اشاره دارد که در گذشته در کنار آب و درختان سوسن و سرو می‌زیسته‌اند. آنها به خاطر نخوت و افتخار خود، در مکانی ویژه ای جا گرفته‌اند. در حقیقت، این افراد مانند نسیم بهاری از گلستان زندگی گذشته‌اند و آثار خود را در دل دیگران به جا گذاشته‌اند. شاعر از خواننده می‌خواهد که با دید عبرت به این قضایا بنگرد و متوجه شود که هرچند این افراد ممکن است ستایش شده یا مورد انتقاد قرار گیرند، در نهایت همه آنها به کشتزار دهر تعلق دارند و نتیجه کارهایشان، بذرهایی هستند که کاشته‌اند.