شمارهٔ ٣٠۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
شاها کمینه بنده میمون جناب تو
کز کائنات حضرت عالیت را گزید
شیرین نکرده از عسل روزگار کام
تا کی زمانه منج صفت خواهدش گزید
وقتست اگر بر این دل رنجور ناتوان
خواهد نسیم گلشن انصاف تو وزید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از حال رنجور و ناتوان خود می‌گوید و به درگاه معشوقش، که او را از کائنات انتخاب کرده، شکایت می‌کند. او به زمانه می‌گوید که تا کی باید مورد آزار قرار گیرد و در پایان از معشوقش درخواست می‌کند که نسیم انصاف و محبتش بر دل رنجورش وزیدن بگیرد.