نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٠٣ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

شادی هر که کدخدای شود

چند روزی چو عهد گل باشد

بعد از آن آنعزیز آزاده

بنده وش در مضیق ذل باشد

نتواند بهیچ سوی گریخت

گر چه داننده سبل باشد

ز آنکه بر پای و گردنش دائم

از زن و مهر بنده و غل باشد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان می‌کند که شادی تنها برای کسی است که بر مقام کدخداییش دست یافته است، اما این شادی موقتی است و پس از مدتی به ذلت و بندگی تبدیل می‌شود. این فرد اگرچه ممکن است آگاه باشد و راه‌های فرار را بشناسد، اما به سبب وابستگی‌هایی که دارد، نمی‌تواند از این وضعیت رها شود. در واقع، حتی با رسیدن به قدرت، انسان ممکن است در زنجیرهای عشق و تعلقات گرفتار شود.