شمارهٔ ٣١٢ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ابن یمین در این شعر به نوعی سرنوشت و بی‌عدالتی اشاره می‌کند. او می‌گوید که در زمانه ما، فرزندان را بر اساس ویژگی‌های ظاهری قضاوت می‌کنند و درواقع خودشان را بی‌سبب بد می‌شمارند. او به تمثیلی درباره گاو و خر می‌زند و تأکید می‌کند که هرچه مردم بگویند، در نهایت حقیقت خود را نشان می‌دهد. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر به همه افراد مثل فرشتگان نگاه کنند، وقتی نوبت او می‌رسد، صفات و ویژگی‌های دد را در او می‌بینند. در پایان، او به خود اشاره می‌کند که مسلح به کلام و شعر، در مقابل افرادی که با زینت‌های ظاهری می‌آیند، خواهد ایستاد.