نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣١٨ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

هر که را داد نعمتی ایزد

او ازو نی چشاند و نه چشد

ملک الموت را بقا بادا

تا ز قهرش بیکنفس باشد

وانکه آنرا بسان جان دارد

بستاند بدیگری بخشد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن به این موضوع اشاره شده است که هر کسی که از نعمت‌های خداوند بهره‌مند است، باید مراقب باشد که از آن نعمت‌ها به درستی استفاده کند. همچنین به ملک الموت (فرشته مرگ) دعا می‌شود تا همچنان باقی بماند و آزار و قهری بر کسی نرساند. در انتها، گفته می‌شود که کسی که جانش را دوست دارد، باید آن را در راه خیر و کمک به دیگران صرف کند.