نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٢٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)

غم فرزند خوردن از جهل است

که خدا این و آنش می ندهد

کردگاری که آفرید او را

میتواند که جانش می ندهد

از کمال و کرم چو جانش داد

نکند آنکه نانش می ندهد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عدم آگاهی و جهل اشاره دارد که موجب غم و اندوه والدین برای فرزندان می‌شود. شاعر می‌گوید که خداوند به هر کسی آنچه می‌خواهد نمی‌دهد و تنها خالق است که می‌تواند جان انسان را به او ببخشد یا از او دریغ کند. اگر خداوند به فرزندان زندگی و نفس می‌دهد، نباید فراموش کرد که او همچنین می‌تواند روزی و نان را نیز به آنها عطا کند. در واقع، این شعر به ارتباط میان زندگی و رزق و روزی از جانب خدا اشاره دارد.