شمارهٔ ٣٢٩ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
کی تواند بود بی وجه معاش
هر که اندر عالم هستی بود
لیکن از ساقی می افزون خواستن
نزد هشیاران ز بد مستی بود
با کفاف روزگار ایدل بساز
کز خوشی گر بگذری کستی بود
کفه میزان تهی باشد بلند
وانکه پر بارست در پستی بود
نی شکر دارد از آن در بند ماند
سرو آزاد از تهی دستی بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی مفهوم زندگی و وابستگی‌ها می‌پردازد. شاعر با اشاره به اینکه هیچ‌کس نمی‌تواند بدون دلیل و توجیه در این دنیا وجود داشته باشد، تأکید می‌کند که افرادی که بیشتر از نیاز خود طلب می‌کنند، در واقع به نوعی دچار نادانی هستند. او توصیه می‌کند که باید با مقدار کافی از زندگی راضی بود و خوشی‌ها را در حد اعتدال دنبال کرد. در ادامه، به این نکته اشاره می‌کند که کسی که در زندگی بار بیشتری دارد، ممکن است از نظر اجتماعی در موقعیت پایین‌تری قرار گیرد و در نهایت، در می‌یابیم که آزادگی و سعادت از کمبودها و نیازمندی‌ها نیست، بلکه در ادراک و نگرش به زندگی نهفته است.