شمارهٔ ٣٣٣ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به احساسات عمیق و ناامیدی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هرچند زندگی‌اش تحت تأثیر فلک و سرنوشت است و همواره در رنج و غم به سر می‌برد، اما از محبت و توجه به کسی که به او توجهی ندارد، صرف نظر کرده است. شاعر از بی‌عدالتی‌های عالم شکایت دارد و بر این باور است که هیچ کس نمی‌تواند او را از رنج‌ها و مشکلاتش آزاد کند. در پایان، او از عجز خود می‌گوید و از کسی تمجید می‌کند که در سختی‌ها به او لطف دارد و به او آرامش می‌بخشد.