شمارهٔ ٣۵٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
مرا دوستی کو که با دشمنم
بگوید که این نکته میدار یاد
که گر دادت اقبال دور فلک
ور ادبار ازو بهره ما فتاد
سپاس از خدای جهان آفرین
که هر شام آمد پس از بامداد
از ادباد و اقبال ما و شما
سپهر برین داد روزی بباد
چو خواهد گذشتن همان و همین
چرا غم خورم من چه باشی تو شاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دوستی اشاره می‌کند که می‌تواند او را در زمان‌های خوشی و ناخوشی یادآوری کند. او می‌گوید که باید سپاسگزار خدا باشد، چرا که هر شب پس از روز می‌آید و زندگی دائماً در حال تغییر است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که با وجود تغییرات، چرا باید غمگین باشد در حالی که دیگران شاد هستند.