نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣۶٧ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

ناصر دولت و دین شاه ابوبکر علی

که بحال دل محنت کش ما باز رسد

شک ندارم که بمن از پس این مکرمتش

چون ازین پیش صد اکرام و صد اعزاز رسد

دل دریا صفت او چو زند موج سخا

ای بسا در که بدست أمل و آز رسد

نرسد ابر بهاری بکفش وقت عطا

بوم را همت آن کو که بشهباز رسد

وعده ئی ابن یمین را ز کرم فرمودست

وقت اینست که آن وعده بانجاز رسد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوب خود، ناصر دولت و دین شاه ابوبکر علی یاد می‌کند و دلش پر از امید است که پس از تمام رنج‌ها و محنت‌ها، او به کمک او خواهد آمد. شاعر به بزرگی و بخشندگی او اشاره می‌کند و می‌گوید که دل او مانند دریا سخاوتمند است. همچنین به انتظار بهاری که با بخشش و عطا همراه است، اشاره دارد و نشان می‌دهد که وقت آن رسیده که وعده‌های نیکو به واقعیت بپیوندند. شاعر با استفاده از تشبیه‌ها و استعاره‌ها، امید و اشتیاق خود را برای دریافت کرم و عنایت محبوبش بیان می‌کند.