شمارهٔ ٣٧۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
هر که را داد نعمتی ایزد
و او از و نی چشاند و نه چشد
ملک الموت را بقا بادا
تا ز قهرش بیک نفس بکشد
و آنگه آنرا بسان جان از وی
بستاند بدیگری بخشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر این هستند که هر کسی که از نعمتهای خداوند بهرهمند میشود و این نعمتها را نمیشناسد و شکرگزار نیست، مطمئناً روزی باید با از دست دادن آنها مواجه شود. همچنین به ملک الموت اشاره شده که باید تا زمانی که میتواند، از قهر الهی فاصله بگیرد و در نهایت، زندگی را از آن فرد بگیرد و به شخص دیگری بدهد.