نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٧۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

هر که را داد نعمتی ایزد

و او از و نی چشاند و نه چشد

ملک الموت را بقا بادا

تا ز قهرش بیک نفس بکشد

و آنگه آنرا بسان جان از وی

بستاند بدیگری بخشد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این هستند که هر کسی که از نعمت‌های خداوند بهره‌مند می‌شود و این نعمت‌ها را نمی‌شناسد و شکرگزار نیست، مطمئناً روزی باید با از دست دادن آن‌ها مواجه شود. همچنین به ملک الموت اشاره شده که باید تا زمانی که می‌تواند، از قهر الهی فاصله بگیرد و در نهایت، زندگی را از آن فرد بگیرد و به شخص دیگری بدهد.