نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٧٣ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

هر بلا کز قضای بد باشد

ببزرگان روزگار رسد

می نبینی که صرصر ار بورزد

چون بر اطراف جویبار رسد

سروهای کهن ز جا بکند

کی ازو سبزه را غبار رسد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر مصیبت و بلایی که ناشی از تقدیر بد باشد به بزرگان و انسان‌های معتبر زمان می‌رسد. او به مثال طوفانی (صرصر) اشاره می‌کند که وقتی بر سر جویبار می‌رسد، حتی درختان بزرگ را از جایشان می‌کند و موجب می‌شود که سبزه و گیاهان نیز تحت تأثیر قرار گیرند. این شعر بیانگر اثرگذاری بلایای طبیعی و تقدیر بر همه موجودات، حتی بزرگ‌ترین‌ها، است.