شمارهٔ ٣٨۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
یسار ار چه کم گشت ابن یمین را
بمقدار خود از مروت نکاهد
چو دونان ز بهر دونان حیف باشد
اگر جز بدرگاه ایزد پناهد
رسد رزق او خود بد و بیکم و کاست
ز رزاق اگر خواهد و گر نخواهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره شخصیت ابن یمین و نگرش او به مروت و فضیلت انسانی است. شاعر بیان میکند که هرچند ابن یمین در موقعیتی پایینتر قرار دارد، اما از مروت و انسانیت خود کم نمیکند. او به این نکته اشاره میکند که اگر کسی بخواهد بهره و روزی خود را از خداوند بگیرد، باید فقط به درگاه خداوند امیدوار باشد و نیازی نیست که به سطح دیگران تنزل کند. در نهایت، رزق و روزی هرکس به خود او تعلق دارد، چه بخواهد و چه نخواهد.