نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ٣٨۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)

یسار ار چه کم گشت ابن یمین را

بمقدار خود از مروت نکاهد

چو دونان ز بهر دونان حیف باشد

اگر جز بدرگاه ایزد پناهد

رسد رزق او خود بد و بیکم و کاست

ز رزاق اگر خواهد و گر نخواهد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شخصیت ابن یمین و نگرش او به مروت و فضیلت انسانی است. شاعر بیان می‌کند که هرچند ابن یمین در موقعیتی پایین‌تر قرار دارد، اما از مروت و انسانیت خود کم نمی‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی بخواهد بهره و روزی خود را از خداوند بگیرد، باید فقط به درگاه خداوند امیدوار باشد و نیازی نیست که به سطح دیگران تنزل کند. در نهایت، رزق و روزی هرکس به خود او تعلق دارد، چه بخواهد و چه نخواهد.