شمارهٔ ٣٨۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
یا رب که میرود سوی اعیان روزگار
آنها که راه فضل فراوان سپرده اند
وز روی عرض خویش غبار نبهر کی
از مکرمت بحیله احسان سترده اند
در عالم وجود بدست سخا وجود
در چشم بخل غوره خذلان فشرده اند
در نرد جود حاتم طی را هزار دست
ده خصل طرح داده و آسان ببرده اند
وز بحر شعر بنده خضروار در جهان
الا زلال چشمه حیوان نخورده اند
گوید که گفت ابن یمین را طریق آنک
او را ز فاضلان خراسان شمرده اند
دلگرمی کرم ز لئیمان نمیرسد
منت خدایرا که کریمان نمرده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد افرادی است که در زندگی خود به دنبال فضیلت و کرامت هستند و از راه احسان و نیکوکاری به دیگران کمک می‌کنند. شاعر به ستایش بخشندگی و سخاوت می‌پردازد و به تأسیس یک جامعه اخلاقی و انسان‌دوست اشاره می‌کند. او همچنین به فایده‌های علم و فضل می‌پردازد و از معلمان و فاضلان قدردانی می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند شکرگزاری می‌کند که همچنان کریمان و نیکوکاران در دنیا وجود دارند.