نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٢ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

هر کس که توبه کرد بدور گل از شراب

کی توبه اش قبول کند غافر الذنوب

تائب شدن بدور گل از لطف طبع نیست

ساقی بیار باده علی رغم من یتوب

قطع تعلق از همه لذات کرده ام

الا ز جام باده صافی و روی خوب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توبه و برگشت از گناه اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر کسی که توبه کند، نمی‌داند آیا خداوند توبه‌اش را قبول می‌کند یا نه. او به این نکته اشاره می‌کند که توبه از لذت‌های دنیا به‌خودی‌خود کافی نیست و باید همچنان از شراب و زیبایی‌ها لذت برد. در نهایت، شاعر می‌گوید که او از تمام لذت‌ها دور شده، مگر از لذت نوشیدن شراب و تماشای چهره زیبا.