شمارهٔ ۴٢۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
زین همدمان فغان که همه مار ماهیند
صورت بسان ماهی و سیرت بسان مار
از بهر سیم خام بماهی طمع مکن
پخته ز بهر مهره نبوسد لبان مار
محبوب اهل دل نشود بد کنش بمال
آخر نه گنج سیم و زر آمد مکان مار
هر کس چو مور کرد بنان پاره شان کشش
بر ساخت پاد زهر ز آب دهان مار
این مار سیرتان بره آیند وقت مرگ
آید بلی بره چو سرآید زمان مار
چون مار هر یکی دو زبانند زهر پاش
با داد و نیمه سر همه را چون زبان مار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی ویژگیهای ظاهری و باطنی افراد میپردازد و به تمثیلی از مار و ماهی اشاره میکند. شاعر میگوید که ظاهری زیبا و دلنشین (ماه) ممکن است با ویژگیهای منفی و خطرناک (مار) همراه باشد. او به مخاطب هشدار میدهد که به ظاهر افراد اعتماد نکند و فریب آنان را نخورد. همچنین اشاره شده که محبت واقعی از کنشهای ناپسند به دست نمیآید و ثروت و مال نمیتواند جایگزین خوبی برای رفتارهای صحیح باشد. در نهایت، شاعر به دوگانگی شخصیت افراد و تأثیرات منفی آنها اشاره میکند.