شمارهٔ ۴٣۴ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تهیدستی و فقری که به آن دچار شده، شکرگزاری می‌کند. او با بی‌نیازی از دنیای مادی و با اشاره به زندگی گل و خار، به این نکته اشاره دارد که اگر در شرایط مرفه‌تری بود، ممکن بود با فشار و سختی بیشتری مواجه شود. او اعتراف می‌کند که با وجود تمام عیوب و مشکلاتش، از اینکه در حال حاضر آزادانه زندگی می‌کند و تحت فشار نیست، خوشنود است. در نهایت، او به خداوند شکر می‌گذارد که حتی با کمی دارایی، از سختی‌های بسیار دور است.