نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۴٧ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکم

از در مغفرت خویش مگردانم دور

ظلمت معصیتم نور و نوا برد ز کار

بکرم باز رسان از ظلماتم سوی نور

عفو و غفران چو هم از جمع صفاتست ترا

که بهنگام خود آیند یکایک بظهور

گر نبخشی گنه ما که ظلومیم و جهول

بچه دانند خلایق که عفوی و غفور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر دلتنگی و نیاز به بخشش از سوی خداوند است. شاعر به نزدیک بودن خود به عذاب الهی اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را از در مغفرت دور نگرداند. او اعتراف می‌کند که گناهانش مایه ظلمت اوست، اما از خدا می‌خواهد که با کرم و بخشش خود او را به نور هدایت کند. شاعر به عظمت صفت‌های الهی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر خداوند او را ببخشاید، دیگران نیز متوجه رحمت و بخشش الهی خواهند شد. در نهایت، او از خداوند می‌خواهد که با لطف و مهربانی خود او را ببخشد.