شمارهٔ ۴۴٣ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تامل در زندگی و گذر زمان می‌پردازد و از حاصلی که از روزگار می‌برد، ابراز تأسف می‌کند. او به شباهت انسان‌ها به بلبل در زمان خزان اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نشانه‌ای از بهار باقی نمانده است. شاعر از امید به زندگی و فضل الهی سخن می‌گوید و می‌خواهد به جستجوی خوبی‌ها و ارزش‌ها برود. همچنین به ناراحتی‌های دل اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ کس جز خداوند نمی‌تواند به او کمک کند. او با شکرگزاری از خدا، به همت خود افتخار می‌کند و قناعت را نیز ارزشمند می‌داند. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که اگر تمام دنیا را هم به او بدهند، باید شکرگزار خداوند باشد و از آنچه دارد راضی باشد.