شمارهٔ ۴۵٢ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
مرا نام اگر نیک و گر بد بود
چو رفتم از آنم چه فخر و چه عار
کسی را سزد فخر و ار عار بود
که ماند ز من در جهان یادگار
پس از من اگر هر چه باشد رواست
چو من دامن افشانده ام زین غبار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به این نکته اشاره دارد که نام و آوازه انسان، چه نیک باشد و چه بد، در پایان زندگیاش اهمیتی ندارد. وقتی که فرد از دنیا میرود، دیگر چه فخر و چه عاری برایش باقی نمیماند. تنها چیزی که اهمیت دارد، یاد و اثر اوست که در ذهن دیگران باقی میماند. پس از مرگ انسان، هرچه که از او بماند، مهم نیست، زیرا او دیگر در دنیا نیست.