شمارهٔ ۴۶٩ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
پنج روزی که درین توده خاکت وطنست
بتف آتش سودا چه پزی دیک هوس
طوطی روح ترا سدره نشیمن زیبد
بهر شکر مکنش بسته درین تیره قفس
تا بصد سال دگر زین همه خلقان جهان
از نوادر بود ارزنده بماند یک کس
چون ترا رحلت ازین دار فنا در پیش است
جهد کن تا همه نیکی تو گویند ز پس
گر ترا هست هنر عیب کسان باز مجوی
کاندرین ملک چو طاوس بکارست مگس
بشنو از ابن یمین یک سخن نغز مفید
از بدی دور شو اینست ره جنت و بس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت توجه به زندگی و آزادی روح اشاره دارد. شاعر از زندگی کوتاه انسان‌ها در دنیا یاد می‌کند و تأکید می‌کند که نباید در قفس محدودیت‌ها و خواسته‌های دنیوی زندگی کرد. وی از ما می‌خواهد تا با نیکوکاری و دوری از بدی‌ها زندگی کنیم و به جای بررسی عیوب دیگران، بر هنر و فضایل خود تمرکز کنیم. در نهایت، شاعر به ما هشدار می‌دهد که در این دنیا، خاطره نیکی و خوبی‌ها از ما باقی خواهد ماند.