شمارهٔ ۴٧١ ابن یمین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر است که دیگر تمایلی به وابستگی به دیگران ندارد و به دنبال آرامش و خوشحالی در درون خود است. او احساس می‌کند که جمعیت خاطر او را آشفته کرده و اکنون می‌خواهد در کنار کسی باشد که ارزشمند است و او را خوشحال می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی‌های معنوی و حقایق زندگی اشاره می‌کند و به صانع حکیم قسم می‌خورد که زندگی را به شیوه‌ای حکیمانه سامان داده است. در نهایت، او از نیک و بد روزگار فارغ است و به روشنی و تقدس الهی ایمان دارد.