شمارهٔ ۴٨٠ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمع
در چار میخ طبع گرفتار دیدمش
چون نقطه تا نهاد قدم در میان کار
سرگشته گرد خویش چو پرگار دیدمش
وقتست اگر چو سایه نشیند بگوشه ئی
ز آنک آفتاب بر سر دیوار دیدمش
حاجت بگلشنش نبود چون ز روی و موی
بشکفته شنبلید و سمنزار دیدمش
با اینهمه چو ابن یمین گرچه مجرم است
واثق بعفو شامل دادار دیدمش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به احساسات و تفکرات عمیق خود اشاره میکند. او دلش را در جستوجوی آزادی و رهایی از بندها میبیند، اما در عین حال متوجه میشود که در تنگنای عشق گرفتار شده است. او تصویر زیبایی از معشوقش ارائه میدهد و میگوید که با وجود گناهکار بودن، به بخشش و رحمت خداوند امیدوار است. در کل، این شعر به تم های عشق، آزادی، و امید به بخشش اشاره دارد.