نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٨٠ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمع

در چار میخ طبع گرفتار دیدمش

چون نقطه تا نهاد قدم در میان کار

سرگشته گرد خویش چو پرگار دیدمش

وقتست اگر چو سایه نشیند بگوشه ئی

ز آنک آفتاب بر سر دیوار دیدمش

حاجت بگلشنش نبود چون ز روی و موی

بشکفته شنبلید و سمنزار دیدمش

با اینهمه چو ابن یمین گرچه مجرم است

واثق بعفو شامل دادار دیدمش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به احساسات و تفکرات عمیق خود اشاره می‌کند. او دلش را در جست‌وجوی آزادی و رهایی از بندها می‌بیند، اما در عین حال متوجه می‌شود که در تنگنای عشق گرفتار شده است. او تصویر زیبایی از معشوقش ارائه می‌دهد و می‌گوید که با وجود گناهکار بودن، به بخشش و رحمت خداوند امیدوار است. در کل، این شعر به تم های عشق، آزادی، و امید به بخشش اشاره دارد.