شمارهٔ ۴٨۶ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بس کس که یافت خست و امساک پیشه کرد
بر نفس ناستوده و اهل و عیال خویش
عذرش بر آن دنائت و خست همین بود
دائم ز بیم فقر نگهداشت مال خویش
عمری بفقر میگذراند ز بیم فقر
مسکین نگر چه بیخبر آمد ز حال خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره فردی است که به خاطر ترس از فقر، زندگی خود را با سختگیری و خساست سپری کرده و از لذتهای زندگی دوری کرده است. او با نگرانی از دست دادن مال و ثروتش، به جای خوشی و آرامش، در فقر و نداشتهها گذران زندگی میکند. در واقع، او بیخبر از روزگار خود، به زندگی سخت و تلخی عادت کرده است.