نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٨۶ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

بس کس که یافت خست و امساک پیشه کرد

بر نفس ناستوده و اهل و عیال خویش

عذرش بر آن دنائت و خست همین بود

دائم ز بیم فقر نگهداشت مال خویش

عمری بفقر میگذراند ز بیم فقر

مسکین نگر چه بیخبر آمد ز حال خویش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره فردی است که به خاطر ترس از فقر، زندگی خود را با سخت‌گیری و خساست سپری کرده و از لذت‌های زندگی دوری کرده است. او با نگرانی از دست دادن مال و ثروتش، به جای خوشی و آرامش، در فقر و نداشته‌ها گذران زندگی می‌کند. در واقع، او بی‌خبر از روزگار خود، به زندگی سخت و تلخی عادت کرده است.