شمارهٔ ۴٨۵ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
بستم احرام آستانه شاه
بامید سخاوت عامش
ز آنکه مشهور بود در عالم
صیت انعام و ذکر اکرامش
خود نهادند پیش من کاری
که بود نام بد سرانجامش
من گرفتم ز فقر بپذیرم
آنچه در ننگ افکند نامش
همت شه رضا چگونه دهد
که ز توزیع باشد انعامش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بستن احرام در آستانه شاه اشاره میکند و از امید به سخاوت و generosity او صحبت میکند، چرا که شهرت وی به بخشندگی و اکرام در جهان گسترده است. شاعر به وضعیت خود نیز اشاره دارد که در دام کاری افتاده که نامش بد و عواقبش ناخوشایند است، اما به دلیل فقر و نیاز، حاضر است هرچیزی را بپذیرد، حتی چیزهایی که باعث ننگ او میشود. در نهایت، او از همت و بخشش شاه رضا سخن میگوید و به این موضوع اشاره میکند که بخشندگی او به توزیع انعامات ختم میشود.