نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴٨۵ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)

بستم احرام آستانه شاه

بامید سخاوت عامش

ز آنکه مشهور بود در عالم

صیت انعام و ذکر اکرامش

خود نهادند پیش من کاری

که بود نام بد سرانجامش

من گرفتم ز فقر بپذیرم

آنچه در ننگ افکند نامش

همت شه رضا چگونه دهد

که ز توزیع باشد انعامش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بستن احرام در آستانه شاه اشاره می‌کند و از امید به سخاوت و generosity او صحبت می‌کند، چرا که شهرت وی به بخشندگی و اکرام در جهان گسترده است. شاعر به وضعیت خود نیز اشاره دارد که در دام کاری افتاده که نامش بد و عواقبش ناخوشایند است، اما به دلیل فقر و نیاز، حاضر است هرچیزی را بپذیرد، حتی چیزهایی که باعث ننگ او می‌شود. در نهایت، او از همت و بخشش شاه رضا سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که بخشندگی او به توزیع انعامات ختم می‌شود.