نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵٠١ ابن یمین

ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

قطع کن ای ابن یمین وصل آنک

هیچ بجز بوالعجبی نیستش

اهل ادب را نکند التفات

آنک بجز بی ادبی نیستش

آن چه بزرگیست که یکجو کرم

در نسب و در حسبی نیستش

هستی او را عدم انگار از آنک

آنچه ازو میطلبی نیستش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به موضوع بی‌اهمیتی و نابود شدن غرور و بزرگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اتکا به نسب و حسب و بزرگی ظاهری، جایی ندارد و آنچه که به واقعیّت و همچنین ادب مربوط می‌شود، در مورد او وجود ندارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که آنچه از او می‌خواهی، نیز در حقیقت وجود ندارد و باید به آن بی‌اعتنا بود.