شمارهٔ ۵١۴ ابن یمین
ابن یمین فریومدی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
منم آنکس که بهر گوهر فضل
گشته در بحر فکرتم غواص
مدحت گفته های من گویند
اهل تمییز از عوام و خواص
گر عطارد نکوهدم شاید
ز آنکه القاص لایحب القاص
گر نه از طبع جوهریم بدی
سیم گشتی بقدر کم ز رصاص
آنکه زین پیش بود اهل نفاق
اینزمان میزند دم از اخلاص
لیک ممکن نگرددش بحیل
رستن از من و لات حین مناص
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان شخصیت شاعر و نیکی‌های او می‌پردازد. شاعر خود را به عنوان غواصی در دریای فکر و دانش معرفی می‌کند که به دنبال گوهرهای گرانبهاست. او می‌گوید که گفته‌هایش در مدحش مورد تحسین قرار می‌گیرد و تنها افراد با بصیرت می‌توانند آن را درک کنند. همچنین در مورد نفاق و دوگانگی برخی افراد صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که اگرچه ممکن است برخی در ظاهر به اخلاص سخن بگویند، اما نمی‌توانند از حقیقت خود فرار کنند. شاعر به وجود نفاق در جامعه اشاره کرده و بر اهمیت صداقت و پاکی نیت تأکید می‌کند.